Οι κουραμπιέδες της αγάπης!

Έχω μια συνήθεια, να κλείνω και να ανοίγω κύκλους, σ'αυτή τη ζωή. Ή τουλάχιστον να το συνειδητοποιώ όταν συμβαίνει. Κάθε φορά που ολοκληρώνεται ένα εγχείρημα, ένα μέρος του σχεδίου, λέω "ευχαριστώ" σε όσους με βοήθησαν. Έτσι προχωρώ πιο ανάλαφρη στο επόμενο βήμα, χωρίς να με βαραίνουν τα "ευχαριστώ" που δεν μοίρασα.

Κάθε Χριστούγεννα, "κλείνω" το χρόνο που πέρασε. Κάνοντας απολογισμό των εξελίξεων. Οραματιζόμενη το δρόμο που έχει πάρει ο καθένας από εμάς, στην οικογένειά μου. Αναλογίζομαι τις στιγμές της έντασης, της σκληρής δουλειάς, της μοναξιάς που κατά διαστήματα ζήσαμε και θέλω να δώσω το δικό μου σιωπηλό μήνυμα πως η αγάπη είναι το θεμέλιο της οικογένειας και το δομικό υλικό σε κάθε σχέση ψυχής. Κι όπως καλά ξέρετε, τα σιωπηλά μηνύματα ηχούν δυνατά! 

Μπαίνω στην κουζίνα μου και φτιάχνω σε κάθε κουραμπιέ μια μικρή καρδούλα. Αφήνω μια πιατέλα στο σαλόνι μόνο για το γιο μου και στέλνω ένα mms στην κόρη μου. Το χαμόγελό του και η γλύκα στη φωνή της, μου δείχνουν πως οι παραλήπτες μου έλαβαν το μήνυμα! Το "ευχαριστώ" μου κι αυτή τη χρονιά, το είπα στα παιδιά μου. Και στον Στέλιο Παρλιάρο, που μας έχει δώσει την συνταγή. Η εκτέλεση περιλαμβάνει τις δικές μου σημειώσεις.

Υλικά:

• 600 γρ. βούτυρο γάλακτος σε θερμοκρασία δωματίου (ή αγελαδινό ή φρέσκο Κερκύρας ή στακοβούτυρο ή συνδυασμός)
• 100γρ. ζάχαρη άχνη (έχω κόψει στο μισό την αρχική ποσότητα)
• 2 κρόκους αυγού
• 200γρ αμύγδαλα (με τη φλούδα ή όχι, όπως σας αρέσει) ή φυστίκια Αιγίνης ή καρύδια
• 50ml κονιάκ (ή λικέρ μαστίχα ή ανθόνερο ή ρούμι)
• 1 κιλό αλεύρι μαλακό
• 1 κουτάλι γλυκού baking powder
• 2 βανίλιες (ή ξύσμα πορτοκαλιού ή λεμονιού ή μαστίχα τριμμένη)

Ζάχαρη άχνη για το πασπάλισμα μαζί με 2 βανίλιες.

Εκτέλεση:

Καβουρντίστε τα αμύγδαλα, για 15 λεπτά στους 160βαθμούς, αφήστε να κρυώσουν και κόψτε τα με το μαχαίρι σε χοντρά κομμάτια.

Βάλτε το βούτυρο με τη ζάχαρη να κτυπηθεί στο μπολ του μίξερ σε μέτρια στην αρχή και δυνατή στη συνέχεια ταχύτητα για 20λεπτά.

Προσθέστε ένα-ένα, τους 2 κρόκους και χτυπήστε να ενσωματωθούν. Προσθέστε το αλεύρι σε δόσεις, παράλληλα με τα αμύγδαλα ενώ συνεχίζετε το χτύπημα. Προσθέστε και το κονιάκ. Αν το μίξερ δυσκολεύεται να πάρει όλο το αλεύρι, δουλέψτε με το χέρι. Η ζύμη είναι έτοιμη.Πρέπει να είναι απαλή και να φορμάρεται εύκολα.

Την βγάζετε στον πάγκο και σχηματίζετε τους κουραμπιέδες. Παίρνω μπαλάκια, τα πλαταίνω στον πάγκο σε ύψος 1,5 εκ.περίπου και κόβω με ένα κουπ πατ την καρδούλα. Τις βάζω σε ταψί, στρωμμένο με αντικολλητικό χαρτί, σχετικά κοντά τη μία με την άλλη (δεν φουσκώνουν πολύ).

Αν η ζύμη σας φανεί πολύ σφικτή και δεν μπορείτε να την πλάσετε καλά, ραντίστε ένα κομμάτι της τη με λίγο ανθόνερο και δείτε αν βελτιώθηκε. Τελειώστε αυτό το κομμάτι και μετά δείτε πως είναι η υπόλοιπη. Παρατήρησα πως όσο περνούσε η ώρα, η ζύμη μαλάκωνε -δεν ήταν τόσο σφικτή όσο στην αρχή. Δεν αντιμετώπισα τέτοιο πρόβλημα, αλλά τα αλεύρια είναι διαφορετικά ακόμα και στην ίδια μάρκα (αλλάζουν οι παρτίδες).

Η ζύμη του παραπάνω κουραμπιέ -αν βαρεθείτε να τα κάνετε όλα σε μια μέρα- διατηρείται στο ψυγείο για 2 ημέρες. Αν δεν έχει αυγό, διατηρείται για 2 μήνες. Για να φτιάξετε τέτοια ζύμη, κρατήστε ίδια τα υπόλοιπα υλικά, αφαιρέστε τους κρόκους και αυξήστε την ποσότητα του αλευριού, δηλαδή για 600γρ βούτυρο βάλτε 1200γρ αλεύρι.

Ψήστε σε καλά προθερμασμένο φούρνο αντιστάσεων 170βαθμών για 25-30 λεπτά. Γλυστρίστε προσεκτικά το χαρτί με τους κουραμπιέδες πάνω σε ένα πάγκο και αφήστε τους ήσυχους να κρυώσουν εντελώς. Όσο είναι ζεστοί, το βούτυρο δεν έχει σταθεροποιηθεί και θρυμματίζονται πολύ εύκολα. Μην πάει χαμένος ο κόπος σας!

Δοκίμασα να τους αχνίσω ζεστούς, όπως είχα διαβάσει σε πολλές συνταγές. Μην το κάνετε! Το ζεστό βούτυρο ρουφάει τη ζάχαρη, κολλάει υπερβολική ποσότητα πάνω τους που στο τέλος δεν φαίνεται το σχήμα του κουραμπιέ. Μετά η ζάχαρη ρουφάει το βούτυρο και δεν είναι πια λευκή αλλά υποκίτρινη. Αχνίστε όταν έχουν κρυώσει τελείως. Την επόμενη μέρα, αν θέλετε.

Καθαρίστε τον πάγκο της κουζίνας, απλώστε λίγη άχνη και βάλτε τους κουραμπιέδες τον ένα δίπλα στον άλλο. Με πινέλο βουτηγμένο σε ανθόνερο περάστε ελαφρά τον κάθε κουραμπιέ (ή ψεκάστε με καθαρό ψεκαστήρι). Στην Πελοπόνησο, ραντίζουν με ούζο. Κοσκινίστε ζάχαρη άχνη πάνω τους. Μεταφέρετε στην πιατέλα και -αν χρειαστεί- συμπληρώστε με ένα μικρό σουρωτηράκι κι άλλη ζάχαρη άχνη. Προσωπικά, μου αρέσει να φαίνονται τα πλαϊνά του κουραμπιέ, να πιάνεται εύκολα και να απολαμβάνω το ύψος και το σχήμα του. Τη ζάχαρη στον πάγκο την μαζεύετε, την κοσκινίζετε και την ξαναχρησιμοποιείτε.

Συσκευάστε σε κουτάκια για δώρο στους φίλους σας, φροντίζοντας να βάλετε ένα κομμάτι διάφανης ζελατίνας ανάμεσα στα στρώματα.

Σκεπάστε τις πιατέλες σας με διάφανη μεμβράνη και αφήστε τις στα καίρια σημεία, όπου όλοι θα τσιμπολογούν ένα μικρούλι κουραμπιέ και θα χαμογελούν σαν άτακτα παιδιά.