HOME > Ιστορίες > Εκδηλώσεις > Big Bang – Η πρώτη γεύση του κόσμου
κυδωνόσουπα πρώτη γεύση κόσμου

Big Bang – Η πρώτη γεύση του κόσμου

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, μέχρι τις 30 Ιουνίου 2024, παρουσιάζεται η έκθεση του Νίκου Παπαδόπουλου “Κήπος Σωματιδίων“, σε επιμέλεια Άννας Καφέτση. Ο τίτλος της έκθεσης σηματοδοτεί την άποψη του καλλιτέχνη για τη φύση της δημιουργίας του σύμπαντος, στο Big Bang. Ανάμεσα στις μεγάλες γλυπτικές και εικαστικές εγκαταστάσεις, πήρε θέση και μια γευστική αφήγηση:
Ένα κείμενο, μια γυάλινη κατσαρόλα με την πρώτη γεύση του κόσμου και μια θεατρική απόδοση.

Την ημέρα των εγκαινίων, η ηθοποιός Παυλίνα Ζαχρά έκανε ένα ελεύθερο θεατρικό δρώμενο, παρατηρώντας σιωπηλά τα στοιχεία που μετέφερε το υγρό στην γυάλινη κατσαρόλα και την σύνδεση με τις εικόνες από τα κοχύλια που προβαλλόντουσαν στον τοίχο. Κατά διαστήματα άνοιγε το καπάκι, άφηνε τον ατμό να διαφύγει στο χώρο και τους επισκέπτες να πάρουν μια μυρωδιά από τη θαλασσινή σούπα.

Ποιά ήταν η πρώτη γεύση του Σύμπαντος;

Όταν ο Νίκος Παπαδόπουλος με ρώτησε “ποιά πιστεύεις πως ήταν η πρώτη γεύση του Σύμπαντος;” σκέφτηκα πως θα ήταν σίγουρα υγρή, με μεταλλική γεύση και ουσιαστική σαν το dna μας. Στη θάλασσα ξεκίνησε η ζωή. Κι εμείς, οι άνθρωποι, θαλασσινοί είμαστε και μεταφέρουμε τη θάλασσα μέσα μας, στη στεριά.
Σε νερό γεννιέται η ζωή και στη στεριά, μέσα στο αυγό. Ένα κέλυφος, όπως των κοχυλιών, που είναι φτιαγμένα κι αυτά με σάρκα και οστά. “Θα ήταν μια σούπα θαλασσινή” απάντησα “μια σούπα από κοχύλια, μια κυδωνόσουπα”. Κι ένιωσα πως γύρισα πίσω όλη την εξελικτική αλυσίδα του Δαρβίνου και βρέθηκα στα βάθη των ωκεανών όταν, σε κοχλασμό, γεννήθηκε το DNA και ανέβηκα στο διάστημα με τα μέταλλα που γεννιόντουσαν με τις συγκρούσεις των αστεριών κι έφτιαξαν τον κόσμο μας. Ένα μεγάλο Big Bang γέμισε το σκοτάδι με αστέρια. To μικρούλι bang που κάνει κάθε κυδωνάκι που εκρήγνυται από τη ζέστη και την πίεση, γεμίζει την κατσαρόλα με τους χυμούς των αστεριών. Γιατί τα κοχύλια είναι αστέρια, σαν του ουρανού, σκορπισμένα στη γη.

Κι εμείς, οι άνθρωποι, μεταφέρουμε άτομα ηλικίας 13 δισεκατομυρίων ετών στο σώμα μας. Γιατί τίποτα δεν είναι αυτόνομο. Όλα είναι ενωμένα. Με αόρατες κλωστές.

“Η Κυδωνόσουπα”

Ένα μικρό Big Bang μέσα στην κατσαρόλα

Τα κοχύλια μπαίνουν στην κατσαρόλα. Το καπάκι καθορίζει το δικό τους μικρόκοσμο. Σιωπή και σκοτάδι. Η φλόγα αρχίζει να ζεσταίνει το μέταλλο. Η θερμότητα και η πίεση οδηγούν στην έκρηξη. Ένα ένα τα κοχύλια ανοίγουν και σκορπούν πρωτεΐνη στο νερό που κοχλάζει. Το νερό μετατρέπεται σε ένα υγρό φιλμ που παγιδεύει τον ατμό σε χιλιάδες φυσαλίδες, όπως κάνει και το κύμα που σκάει στην αμμουδιά. Τα κοχύλια κολυμπούν ξανά μέσα στον αφρό των κυμάτων.

Τα κοχύλια είναι αστέρια, σαν του ουρανού. Μόνο που αυτά είναι ψυχρά σημεία ενέργειας, θαλασσινά κι εύκολο να τα πιάσεις. Γι’ αυτό τα λάτρεψαν τόσο οι άνθρωποι. Γιατί είναι κι αυτοί θαλασσινοί, με το νερό να κυριαρχεί στο σώμα τους, με τα 12 μεταλλικά στοιχεία και τα 62 ιχνοστοιχεία του σκελετού τους κοινά με το θαλασσινό αλάτι. Το κύριο στοιχείο που φτιάχνει τα κοχύλια, φτιάχνει τα κοράλλια, τα μαργαριτάρια, το κέλυφος του αυγού, τα δόντια και τον σκελετό των ανθρώπων. Όλα ενωμένα με αόρατες κλωστές.

Τα κοχύλια όταν πεθαίνουν ομορφαίνουν ό,τι αγγίξουν. Αν τα τσακίσει το κύμα, μετατρέπονται σε ιριδίζουσα άμμο που σκορπίζει φως εκτυφλωτικό στο μπλε της θάλασσας. Αν σωθούν, γοητεύουν τους ανθρώπους με τα χρώματα, τα σχέδια και την ομορφιά τους. Οι άνθρωποι τα χρησιμοποίησαν, τα ζωγράφισαν, τα στόλισαν, τα φόρεσαν, τα αντάλλαξαν, τα πούλησαν, τα ονειρεύτηκαν. Η Αφροδίτη μέσα σε ένα κοχύλι βγήκε από τη θάλασσα. Τα κοχύλια ήταν το πρώτο νόμισμα. Με κοχύλια για ψήφους εξοστράκιζαν οι αρχαίοι Αθηναίοι. Σε κοχύλι μαγειρεύτηκε το πρώτο φαγητό. Τίποτα δεν άγγιξε περισσότερο τη ψυχή των ανθρώπων από τ’ αστέρια και τα κοχύλια.

Τα κοχύλια βρίσκονται παντού, σ’ όλες τις θάλασσες του κόσμου. Είναι μια ζωντανή καταγραφή του περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνουν. Όλη η πληροφορία γράφεται στο όστρακό τους. Πόσο χρονών είναι, σε πόση αλμύρα έζησαν, σε ποιες θερμοκρασίες, σε ποιους παλιρροιακούς κύκλους, σε ποιο περιβάλλον. Η ζωή γεννήθηκε στη θάλασσα και μεταφέρθηκε στη στεριά με το αβγό, που κλείνει κι αυτό νερό μέσα του.

Το κυδώνι είναι το κοχύλι των ελληνικών θαλασσών. Τα δύο κελύφη του ενώνονται σε σχήμα καρδιάς, με απόλυτη συμμετρία. Το όστρακό του είναι ανάγλυφο με ομόκεντρες ακτίνες και πορώδες στην υφή. Βυθίζεται μέσα στην άμμο και ρουφά κι αυτό τη γεύση του νερού και του βυθού. Τα θαλασσινά ήταν πάντα ξεχωριστής ποιότητας φαγητό για τον άνθρωπο. Η γλύκα των κυδωνιών, η αλμύρα και τα στοιχεία από τα όστρακα σκορπίζονται μέσα σε ένα ζωμό από φύκια kombu, για να δώσουν μια εμπειρία της πρώτης γεύσης του κόσμου, σε ένα πιάτο που δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από σούπα.

Μια κυδωνόσουπα.

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*